اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران به مناسبت ۸ مارس روز جهانی زن ۲۰۲۱

به هشت مارس روز جهانی زن نزدیک می شویم. روزی که تاریخ و سنتش را از شورش زنان کارگاههای پارچه بافی و لباس دوزی نیویورک در سال ۱۸۵۷ می گیرد، دومین کنفرانس زنان سوسیالیست در سال ۱۹۱۱ روز زن را بنیان می نهد،زنان کارگر نساجی پترزبورگ با اعتصاب خود در روز ۸ مارس علیه اوضاع فلاکتبار ناشی از سیاست جنگی دولت روسیه به بانگ رسای شکوهمند ترین انقلاب کارگری تبدیل می شوند و بالاخره در سال ۱۹۲۱ کنفرانس “زنان انترناسیونال سوم کمونیستی” هشت مارس را به عنوان روز جهانی زن تصویب مینماید. این تاریخ حلقه هایی از زنجیر طولانی و پیوسته جنبش پرولتری زنان جهان است.

در همه این سالها و تاکنون نیز میلیونها زن در اغلب کشورهای جهان خیابانها و میادین شهرها را به صحنه های پرشکوهی از مبارزه علیه تبعیض و نابرابری جنسیتی و علیه نظم سرمایه داری تبدیل کرده اند. در این میان هیچ ترفندی نمیتواند پرده بر این واقعیت بیافکند که زنان کارگر محروم ترین بخش طبقه ای هستند که هم شلاق تبعیض جنسیتی بر آنان فرود می آید و هم یک مؤلفه اساسی انباشت سرمایه در جهان معاصرند. اعتراضات میلیونی و همه ساله زنان بیانگر آن است که در نظام سرمایه داری حتی آنجائی که صحبت از برابری صوری میشود، چه شکاف عمیقی از نابرابری اقتصادی و اجتماعی زنان را از مردان جدا می کند.این واقعیات نشان می دهند که برابری حقوقی اگر هم موجود باشد به هیچ وجه به معنای برابری واقعی میان انسان‌ها نبوده است.

این دومین سال است که هشت مارس در شرایطی فرا میرسد که شیوع ویروس کرونا تحت حاکمیت نظام سرمایه داری، جامعه جهانی را با یکی از بی سابقه ترین بحران بهداشتی و اجتماعی تاریخ معاصر روبرو ساخته است.اما اینجا هم قربانیان اصلی، میلیونها تن از مزدبگیرانی هستند که بدون تأمین اجتماعی به کنج خانه و خیابانها پرتاب شده اند. در اینجا نیز زنان کارگر و زحمتکش در صف نخستین قربانیان بوده اند. آنان هم باید نیروی کار و حتی سلامتی شان را در شرایط خطرناک بیمارستانها، درمانگاهها و آسایشگاها و … به حراج بگذارند و هم تشدید فشار کار و خشونت خانگی ناشی از کرونا و سرپا نگهداشتن کانون خانواده را تحمل کنند. اینجا بار دیگر آشکار شد که چگونه سازمان خانواده، خود بخشی از باز تولید آن مناسباتی است که زنان را در چنبرۀ روابط تولیدی سرمایه دارانه و روابط مبتنی بر تبعیض جنسیتی  قرار می دهد. بار دیگر آشکار گشت که زنان در بنیان تقسیم کار بین زن و مرد نیز به بی حقوقترین بخش طبقه کارگر تعلق دارند.  معلوم گشت که علیرغم تبلیغات کَر کننده مدیای بورژوازی، بحران کرونا نیز مهر طبقاتی و تبعیض جنسیتی بر پیشانی دارد. کمپانیهای بزرگ سرمایه داری برای جبران زیانهای ناشی از بحران کرونا میلیاردها دلار از دولتهای کارگزار سرمایه پول دریافت می کنند و در مقابل زنان و مردان کارگرِ روز مزد به قعر جامعه پرتاب می شوند.

تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی جائی که نابرابری بنیادین نظم سرمایه داری با مذهب درهم آمیخته هستند، دیگر حتی سخنی از برابری حقوقی هم در میان نیست. اینجا تبعیض، خشونت، بی حقوقی و زن ستیزی شکل قانونی و شرعی به خود میگیرد.  زیرا دولت نه تنها به مثابه ارگان حفظ نظم طبقاتی استثمارگر، بلکه به مثابه ارگان سلطه ایدئولوژیک، به سرکوب زنان نیاز دارد. اما به رغم اینکه در آمیختگی بربریت سرمایه داری با اسلام سیاسی چه محرومیت هایی را به زنان تحمیل کرده است و به رغم اینکه فقر بیش از هر زمان دیگری چهره زنانه بخود گرفته است، اما زنان قربانیان خاموش این شرایط فلاکتبار نیستند. دیدیم که در دیماه ۹۶ و آبان ۹۸ زنان چگونه در صف مقدم اعتراضات قرار گرفتند و بیش از یک هفته خواب از چشمان سران و کارگزاران رژیم ربودند. آنان در این سالها در کنار کارگران هفت تپه، در پیشاپیش اعتراضات توده‌ای و در محل کار و خیابانها سرود رزم  را خواندند، آنان در متروها برای مردم از هشت مارس روز جهانی زن سخن گفتند. آنان بر فراز سکوهای خیابان انقلاب “حجاب” این نماد بردگی را بر زمین افکندند، در دانشگاهها فریاد اعتراض علیه جداسازی جنسیتی سردادند، در صف مقدم مبارزه معلمان و بازنشستگان حضور یافتند، به عنوان دکتر و پرستار در صف مقدم مبارزه با کرونا جانفشانی کردند و زمانی هم که به اسارت گرفته شده و شکنجه گردیدند، ادعانامۀ خود را که یک اعلام جنگ آشکار علیه این رژیم بود، فریاد زدند.

اگر هشت مارس از همان آغاز مهر شورش زنان کارگر را بر پیشانی داشت، پیشروی جنبش رهائی زنان نیز جز با به میدان آمدن توده میلیونی زنان کارگر و زحمتکش تضمین نخواهد شد. منافع زنان و مردان کارگر در این است که در تشکلهای توده ای و طبقاتی  و در حزب سیاسی خود متشکل شوند و بازو در بازوی هم برای پایان دادن به اشکال مختلف ستمگری نظام سرمایه داری مبارزه کنند.

هر چند امسال پاندمی کرونا اجازه به خیابان آمدن میلیونی زنان را نمیدهد، ولی نباید گذاشت که هشت مارس بدون گذاشتن رد پائی بر جامعه، عبور کند. اگر مبارزه سازمان یافته زنان عامل حیاتی جهت پیشبرد امر رهائی زنان است، باید از هر فرصتی برای سازمانیابی بهره گرفت تا در دورۀ پسا کرونا نیز زنان با قدرت و شکوهی که شایسته آنان است در صف مقدم مبارزه برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی حضور یابند. لازم است در مبارزه زنان علیه زن ستیزی سرمایه داری اسلامی، افق سوسیالیستی را پیش روی آنان قرار داد. مبارزه زنان با استراتژی اتحاد با جنبش کارگری و با افق سوسیالیستی است که می تواند نقطۀ پایانی بر آپارتاید جنسی سرمایه داری اسلامی در این جامعه بگذارد.

گرامی باد۸ مارس روز جهانی پیکار زنان

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

اسفند ۱۳۹۹

فوریه ۲۰۲۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *